System Szermierczy Salut powstał z sumy doświadczeń miłośników i instruktorów szermierki zrzeszonych w Grupach Fechtunku Salut. Stanowi on zbiór podstawowych zasad, które opisują nasz proces nauki władania bronią białą. Opracowany został w celu oparcia nauczania na zasadach jasnych, wywodzących się z osiągnięć ponad stuletniej tradycji szermierki sportowej, a jednocześnie dla zachowania możliwie jak najwierniejszego odtworzenia historycznego charakteru walki danym typem broni.

Celem szkolenia jest zdobycie umiejętności walki bronią białą o parametrach zbliżonych do historycznych w starciu toczonym do jednego trafienia. Zasady, według których organizowane są walki treningowe oraz zawody, mają za zadanie strzec procesu nauczania danego stylu walki, promując pewne zachowania, a każąc inne.

Ponieważ walka jak do jednego trafienia ostrą bronią jest mało widowiskowa i czasem wręcz nudna, opieramy nasz system nauczania na walkach wielopunktowych, sporadycznie tylko organizując pojedynki.

Grupy Fechtunku Salut prowadzą naukę walki czterema podstawowymi broniami, którymi są:

• szpada dworska,
• szpada pojedynkowa,
• szabla bojowa,
• szabla pojedynkowa.

Naszą działalność opieramy przede wszystkim na tych czterech kategoriach broni. Walki bronią inna niż wymieniona pozostają w zakresie indywidualnej działalności naszych szermierzy.

System Szermierczy Salut zakłada, że dobór egzemplarza broni do walki jest kwestią indywidualną każdego szermierza, lecz jego szkolenie - aby było skuteczne - musi zawierać pewne ustalone elementy. Uważamy, że należy szermierzowi dać dostęp do wszechstronnej techniki szermierczej, z której on sam skonstruuje swój własny styl walki interesującą go bronią. Przedstawione niżej kategorie to wybrane przez nas cztery nurty szermiercze, mające zastosowanie w szermierce pojedynkowej, których opanowanie ma zapewnić szermierzowi przewagę w walce, niezależnie od tego, jaką bronią walczy.

Każda z kategorii ma przypisany konkretny typ broni treningowej używanej przez nas na treningach, jednak podczas wolnych walk i podczas pojedynków zachęcamy naszych szermierzy do używania dowolnej broni i dowolnych zasad, korzystając z tego, czego nauczyli się na sali szermierczej.

Szpada dworska

Kategoria szpady bojowej nawiązuje przede wszystkim do XVIII-XIX szpady dworskiej, która to jako zabójcza i skuteczna zachodnioeuropejska broń przyboczna przez wiele lat była nieodłączną towarzyszką szlachcica, później także mieszczanina. Walką nią nie przypominała znanych z filmów awanturniczych dżentelmeńskich pojedynków - zazwyczaj były to brutalne i krwawe starcia. Uzbrojony w nią szlachcic miał stawić czoła wszystkiemu, co mogło czyhać w mrocznych zakamarkach europejskich miast XVII wieku.

Głównym celem nauczania jest walka agresywna, pełna zdecydowanych, silnych natarć mających za zadanie szybkie wyeliminowanie przeciwnika. Dodatkowo, powołując się na charakter walki, organizujemy „sceny szermiercze”, gdzie walczący podczas starcia grupowego sprawdzają swoje siły w rozmaitych scenariuszach, które mogłyby przytrafić się XVIII-wiecznemu mieszczaninowi w ciemnym zaułku.

Do nauki walki szpadą bojową używamy floretów z rękojeściami francuskimi. Elastyczne klingi floretowe są tu stosowane ze względu na wymaganą dużą siłę trafień i względy bezpieczeństwa.

Konwencja

Pole trafienia: Mając na celu wierne oddanie historycznego charakteru walki tą bronią, za ważną strefę trafienia uznajemy wyłącznie korpus i szyję. Trafienie w kończyny mogło, ale niekoniecznie musiało, szybko pozbawić przeciwnika życia, a trafienie w czaszkę, poza wyjątkami, takimi jak oczodoły, nie zawsze prowadziło do przebicia jej twardych kości. Korpus i szyja są więc celem priorytetowym jako cel „miękki” i pełen wrażliwych, niezbędnych do życia narządów.

Opcje konwencji: Za zgodą obydwu pojedynkowiczów podczas wolnych walk i pojedynków na szpady bojowe można dopuścić uznawanie cięć w głowę. Chociaż broń ta została stworzona do pchnięć, to silne cięcie mogło co najmniej ogłuszyć przeciwnika.

Przywilej natarcia: Szpada dworska nawiązuje do taktyki walki, gdzie próbowano szybko zabić przeciwnika. Wymagało to mocnych, pewnych natarć a także wiązało się z pewnym nieuniknionym ryzykiem podejmowanym przez nacierającego. W związku z tym, w sytuacji trafienia opólnego, zasady „chronią” nacierającego aby umożliwić mu zbliżenie się do realiów krwawego, agresywnego starcia.

Sprzęt ochronny

Ćwiczenia i sparing floretem: Do nauki i sparingu szpadą przy użyciu floretu wymagana jest maska szermiercza, dwie rękawice z palcami i mankietem nachodzącym na rękaw, długie spodnie oraz ochrona tułowia: kaftan szermierczy i plastron. Kaftan musi atest wytrzymałości minimum 350N, a plastron – 800N.

Pojedynek na szpady bojowe: Dobór sprzętu ochronnego zależy od pojedynkowiczów, jednak powinien on być dostosowany do ciężaru i sztywności broni oraz być zatwierdzonym przez instruktora nadzorującego walkę.

Szpada pojedynkowa

Kategoria szpady pojedynkowej nawiązuje do walki, gdzie głównym celem było przeciwnika zranić a zabicie go było nawet i niepożądane. Wzorujemy się na szpadach pojedynkowych, którymi walczono od XIX aż do drugiej połowy XX wieku. Są one duże i nieporęczne, więc nie noszono ich na co dzień. Wybrani przez walczących sekundanci dostarczali je na miejsce pojedynku, gdzie walczono w obronie honoru lub w celu udowodnienia wyższości własnej racji.

Głównym celem jest walka bardzo szybka, dość zachowawcza, gdzie zwycięstwo daje utoczenie bezwzględnie pierwszej krwi. Podczas szermierki szpadą pojedynkową nie wolno pozwolić sobie na chwilę nieuwagi, ponieważ każdy najmniejszy błąd może zostać wykorzystany przez przeciwnika. Nie ma tu żadnych zasad „chroniących” walczącego i chodzi wyłącznie o to, by trafienie zostało zadane jako pierwsze. Mimo, iż zasada ta wydaje się być sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem, to w naszym odczuciu odpowiednio nawiązuje do walki „do pierwszej krwi” oraz zapewnia, że starcie jest szybkie, wyczerpujące oraz wymaga niesłychanej precyzji i umiejętności szermierczych.

System Szermierczy Salut przewiduje używanie szpad sportowych. Bezpośrednio wywodzą się one ze szpad pojedynkowych, od których tylko nieznacznie się różnią - główną zmianą konstrukcyjną jest decentralizacja kosza oraz obecność oprzyrządowania niezbędnego do elektrycznej rejestracji trafień. Według nas walka tą bronią w pełni oddaje charakter XIX-XX wiecznych pojedynków na ostre szpady. Szermierz może w dowolny sposób kompletować swoją szpadę pojedynkową, w tym dobierać kształt rękojeści - od typów belgijskich po francuskie i włoskie. Uznajemy rękojeści belgijskie (pistoletowe) za równorzędne z pozostałymi jako efekt dziesiątek lat ewolucji broni szermierczej.

Konwencja

Pojedynek tą bronią nie posiada konwencji szermierczej. Główną zasadą jest osadzić bezwzględnie pierwsze trafienie.

Pole trafienia: Ważnym polem trafienia jest całe ciało.

Przywilej natarcia: Walka tą bronią odbywa się bez przywileju natarcia.

Sprzęt pomocniczy

Podczas walk szpadami pojedynkowymi używamy elektronicznych aparatów rejestrujące trafienia. Jest to najlepszy sposób na prowadzenie pojedynków, gdzie często nawet delikatne, niewyczuwalne trafienie bronią sportową równoznaczne byłoby z kilkucentymetrową penetracją ciała ostrą szpadą, a zawodność ludzkiego postrzegania całkowicie uniemożliwia obiektywne sędziowanie bez ich użycia.

Sprzęt ochronny

Ćwiczenia i sparing floretem/pojedynek: Do nauki oraz sparingu szpadą pojedynkową wymagany jest kompletny dres szermierczy, skarpety szermiercze, rękawica szermiercza, plastron i maska. Cały dres szermierczy musi posiadać atest na minimum 350N, a plastron - 800N.

Szabla bojowa

Kategoria szabli bojowej nawiązuje do szermierki agresywnej, pełnej zdecydowanych, silnych natarć mających za zadanie szybkie i trwałe wyłączenie przeciwnika z walki. Niezależnie od konstrukcji szabli używano jej żeby zabić lub ciężko ranić. Dodatkowo, powołując się na charakter historyczny walki, organizujemy „sceny szermiercze” ,gdzie walczący podczast starcia grupowego sprawdzają swoje siły podczas rozmaitych scenariuszy, które mogłyby przytrafić się szabliście w różnych sytuacjach.

Nauka walki szablą bojową odbywa się za pomocą ciężkich szabel treningowych Go-Now.

Konwencja

Pole trafienia: Ciało powyżej pasa z wyłączeniem dłoni i przedramion. Wyłączenie dłoni i przedramion ma na celu „chronienie” nacierającego przeciwnika przed przeciwnatarciem, pozwalając mu na stosowanie agresywnych i silnych cięć oraz pchnięć.

Dla pełnego rozwoju umiejętności szermierza, organizujemy walki o zwiększonym polu trafienia. Odpowiednio: według zasad pojedynkowych - ciało od linii bioder w górę oraz bez ograniczenia pola trafienia - za cel przyjmując cała sylwetkę.

Przywilej natarcia: Szabla bojowa nawiązuje do taktyki walki, gdzie próbowano szybko zabić lub ciężko zranić przeciwnika. Wymagało to mocnych, pewnych natarć, a także wiązało się z pewnym nieuniknionym ryzykiem podejmowanym przez nacierającego. W związku z tym, w przypadku trafienia równoczesnego zasady szabli bojowej „chronią” nacierającego, aby umożliwić mu zbliżenie się do realiów krwawego, agresywnego starcia.

Sprzęt ochronny

Nauka: Maska szermiercza standardowa lub plastykowa, rękawica.

Pojedynek: Patrz: ochraniacze do szpady bojowej.

Szabla pojedynkowa

Kategoria szabli pojedynkowej nawiązuje do walki, gdzie niezależnie od rodzaju szabli, głównym celem było przeciwnika zranić, a zabicie go było nawet i niepożądane. Dodatkowo istniały też liczne obwarowania honorowe. Wzorujemy się na przede wszystkim na późno XIX-wiecznych szablach pojedynkowych. Używana przez nas broń jest lekka, szybka, i posiada wąskie ostrze, które łączy w sobie zalety broni siecznej i kolnej. Szabla taka używana początkowo przez XIX-wiecznych oficerów, a z biegiem lat przekształciła się w szablę sportową. Jej pochodna forma do dziś jest używana w niemieckiej szermierce pojedynkowej - Mensurze.

Na treningach używamy szabel sportowych o możliwie największej wadze. Istotnym jest, by klinga miała rozmiar nr 5.

Konwencja

Pole trafienia: Polem trafienia jest ciało od pasa w górę, gdyż wiele z XIX- i XX-wiecznych traktatów i kodeksów honorowych opisujących przebieg pojedynku, zdecydowanie zakazywało cięć w nogi, uznając je za niehonorowe.

Przywilej natarcia: Walka szablą pojedynkową odbywa się według konwencji szermierczej, której zadaniem jest umożliwić zbliżenie sposobu walki bronią niehistorycznie szybką, lekką i elastyczną do stylu walki XIX wiecznej szabli pojedynkowej.

Sprzęt ochronny

Do ćwiczeń i nauki szabli pojedynkowej wymagany jest pełny dres szermierczy, plastron, maska szermiercza i rękawica szermiercza. Dres szermierczy musi mieć atest minimum 350N, a plastron - 800N. Dodatkowo polecamy także lekkie, miękkie ochraniacze łokci a także ochraniacze masek.

Pojedynek: Do pojedynków na te szable można używać dowolnego rodzaju szabli. Ochraniacze - patrz szabla pojedynkowa i bojowa.