Szermierka jest bez sensu – nie raz słyszałem taką opinię z ust ludzi, którzy skądinąd sportem się bardzo interesują. Przyznam, że początkowo wielce mnie to irytowało, później machnąłem na to ręką, a obecnie – znów irytuje. Jednak ostatnio – oglądając ze znajomymi nie mającymi zielonego pojęcia o szermierce Mistrzostwa Świata w Paryżu – odkryłem, w czym rzecz. Kiedy wyjaśniałem im niektóre akcje, tłumaczyłem dlaczego w szabli nogi nie są ważnym polem trafienia oraz z jakich to powodów we florecie linia ma pierwszeństwo nad natarciem, to z każdym pojedynkiem kątem oka zauważałem, że oglądają z coraz większym skupieniem i zaangażowaniem. A podczas półfinałowego meczu naszych florecistek, które rozgromiły Koreanki i tym samym wywalczyły sobie srebro, emocje sięgnęły zenitu.

Jaki z tego wniosek? Ano taki, że szermierka jest sportem trudnym w odbiorze. Charakteryzuje ją cała masa - dziwnych niekiedy, ale mających swoje uzasadnienie – zasad, bez zrozumienia których ciężko czasami ogarnąć to, co dzieje się na planszy. A jak nie można ogarnąć, to i zachwycić się nie można, a bez zachwytu nie da się kibicować. Kropka. Niestety, materiałów promujących szermierkę i przystępny dla laika sposób wyjaśniających jej zasady i niuanse jest niewiele, profesjonalne zaś podręczniki charakteryzują się tak hermetycznym językiem, że równie dobrze mogły by być napisane po chińsku.

I stąd też mój pomysł na ten cykl artykułów, dzięki którym będziecie mogli stopniowo wkroczyć w niezwykły świat szermierki, zrozumieć ją, a być może i pokochać.